
O PARAFII
Historia Parafii św. Pawła Apostoła w Wisaginii

1989 r.
-
Dzięki staraniom miejscowych mieszkańców, komitetu parafialnego i księdza Piotra Tarwydy uzyskano zaświadczenie o rejestracji wspólnoty religijnej katolików w osadzie Sniečkus w rejonie Ignalina oraz pozwolenie na budowę nowego kościoła.
-
15 listopada została założona parafia Sniečkus.
-
10 grudnia w sali akademika Szkoły Zawodowej, przekształconej przez parafian w kaplicę, odbyła się pierwsza Msza Święta.
1992 r.
-
W lipcu nabożeństwa zostały przeniesione do obecnej sali posiedzeń Rady Miasta Wisaginia. Rozpoczęto budowę kościoła. Pracami zajął się nowo mianowany proboszcz, ksiądz Vytautas Rapalis. Parafii nadano imię św. Apostoła Pawła.
1996 r.
-
Wierni świętowali Boże Narodzenie w nowo wybudowanym, ale jeszcze niedokończonym kościele św. Apostoła Pawła.
2004 r.
-
Z inicjatywy księdza Vida Smagurauskasa 10 kwietnia 2004 roku dzwonnica kościoła w Wisaginie została wzbogacona o zabytkowy dzwon, który przybył z archikatedry w Wilnie i waży około 1200 kg. Ten dostojnie brzmiący dzwon został zamontowany na nowo zaprojektowanej huśtającej się belce, której rdzeń wykonano specjalnie na jego potrzeby. Od tego czasu jego dźwięk stał się ważnym symbolem tożsamości duchowej wspólnoty kościoła w Wisaginie.
Początkowo dzwon rozbrzmiewał na 30 minut przed Mszą Świętą – wzywając wiernych do ciszy, skupienia i wewnętrznego przygotowania do liturgii. Od początku 2025 roku bije codziennie o godzinie 12.00, stając się codziennym wezwaniem do zatrzymania się i wzniesienia serca ku Bogu.
Kontynuując starą tradycję, dzwon rozbrzmiewa również podczas szczególnych okazji: pogrzebów, uroczystości liturgicznych czy ważnych wydarzeń w życiu Kościoła. Jedną z takich wyjątkowych chwil był wybór papieża Leona XIV w 2025 roku, kiedy to dzwon kościoła w Wisaginie zabrzmiał wspólnie z dzwonami świątyń w całej Litwie i na świecie, radośnie ogłaszając tę historyczną wiadomość.
2008–2010 r.
-
Z inicjatywy księdza Vidmantasa Rudokasa zostały zbudowane organy kościelne.
2023 r.
-
Z inicjatywy księdza Raimundasa Jurolaitisa 17 września 2023 r., w niedzielę o godz. 11.00, odbyły się uroczystości konsekracji kościoła. Od początku września, przygotowując się do tej wyjątkowej uroczystości, wierni mieli możliwość duchowego wzrostu podczas Adoracji, modlitwy i dnia spowiedzi. Uczestniczyli w Drodze Światła, która odbyła się ulicami miasta, oraz wzięli udział w Wieczorze Uwielbienia. Wielu aktywnie włączyło się w prace porządkowe i sprzątanie kościoła, a chętni pleciono wieniec na uroczystość konsekracji. Zwołano również radę pastoralną, aby zapewnić sprawną organizację tego ważnego wydarzenia. W uroczystościach uczestniczyło wielu wiernych, księży, byłych proboszczów parafii, a także klerycy z Wyższego Seminarium Duchownego św. Józefa w Wilnie. Mszę Świętą odprawił i kościół konsekrował Jego Ekscelencja Metropolita Arcybiskup Gintaras Grušas, który razem z wszystkimi zgromadzonymi świętował ten ważny dzień dla wspólnoty parafialnej.
2024 r.
-
Z inicjatywy księdza Raimundasa Jurolaitisa latem 2024 roku (początek czerwca – połowa września) przeprowadzono znaczące prace remontowe wnętrza kościoła. Obejmowały one odnowienie przestrzeni wewnętrznej kościoła: odmalowano ściany kościoła, prezbiterium i dwóch zakrystii, a także wycyklinowano i polakierowano podłogi w prezbiterium. Odnowiono również meble w zakrystii. Oprócz tych głównych prac wyremontowano inne pomieszczenia, w tym pokój A.A., przestrzenie chóru kościelnego (zakupiono nowe meble dla chórzystów) oraz korytarze. Jedną z istotnych zmian było usunięcie starych żyrandoli i zastąpienie ich nowoczesnym oświetleniem, które nadało kościołowi więcej światła, przytulności i majestatu. Wykonane remonty nie tylko zachowały piękno wnętrza kościoła, ale także zwiększyły jego funkcjonalność i wygodę zarówno dla księży, jak i dla wspólnoty. Odnowiony kościół stał się jaśniejszy, bardziej przytulny i jeszcze lepiej dostosowany do potrzeb parafian. Wspólnota Wisaginii szczerze dziękuje wszystkim, którzy przyczynili się do realizacji tych ważnych prac.
Kapłani, którzy posługują/posługiwali w parafi:
Proboszczowie:
-
Ks. Petras Tarvydas (1989 m.)
-
Ks. Vytautas Rapalis (1992-2002 m.)
-
Ks. Vidas Smagurauskas (2002-2005 m.)
-
Ks. Vidmantas Rudokas (2005-2021 m.)
-
Ks. Andžej Bylinski (2021 - 2022 m.)
-
Ks. Raimundas Jurolaitis (nuo 2022 m.)
Wikariusze:
-
Ks.. Edvard Kopytko (1993-1994 m.)
-
Ks. Gintautas Stanevičius (1996-1997 m.)
-
Ks. Andžej Andžejevski (1998-1999 m.)
-
Ks. Stasys Guja
-
Ks. Arnoldas Smalsys
-
Ks. Miroslav Anuškevič
-
Ks. Edgar Jan Šostak (nuo 2024 m.)
Parapijos vizija
Per Evangeliją ir Jėzų Kristų atradome BENDRUOMENĘ, kuri yra mūsų, gyvenimo būdas. Evangelija – yra mūsų įkvėpimas, o Jėzus Kristus yra mūsų bendruomenės kelias („Aš esu kelias, tiesa ir gyvenimas“, Jn 14, 6) ir maistas („Aš esu gyvenimo duona“, Jn 6, 35).
Per Jėzų Kristų ir Evangeliją bendruomenė priėmė ir įtikėjo Tėvą, apie kurį papasakojo mums Jėzus.
Bendruomenė ne tik tiki, bet ir pasitiki geruoju Tėvu, kuris ateina ne atimti, o duoti ir gausiai apdovanoti (Dievas gali jus gausiai apdovanoti visokeriopomis malonėmis, kad visada ir visais atžvilgiais būtumėte aprūpinti ir turtingi kiekvienam geram darbui, 2 Kor 9,8).
Vedami Dievo Dvasios, visi esame Dievo vaikai. Esame Jo išrinkti, mylimi ir globojami sūnūs ir dukterys.
Asmeniškai patyrę Dievo meilę bei rūpestį, norime kitiems pasakoti apie mylintį Dievą, kuris išlaisvina ir perkeičia kiekvieną, kuris prie Jo priartėja. Mes ne tik skelbiame apie Dievą, bet ir konkrečiais meilės darbais stengiamės rūpintis tais, kuriems reikia pagalbos. Dosniai aukojame savo laiką, dalijame talentus ir turimus išteklius, kad skleistume meilę, kurios patys turime apsčiai.
Mūsų bendruomenės gyvenimo centras yra EUCHARISTIJA.
Mums tai ne tik vieta, kur pasisotiname Dievo žodžiu ir kūnu, bet ir per Jėzaus Kristaus rankas aukojame Tėvui savo gerus darbus, pasiekimus, kartu ir nesėkmes bei rūpesčius.
Tai taip pat yra vieta būti vieniems su kitais, dalytis rūpesčiais ir džiaugsmais, užmegzti prasmingas draugystes, dalytis savo tikėjimu ir susitikimo su Dievu džiaugsminga patirtimi.
Per Eucharistiją bei brolių ir seserų ryšį, parapija tampa visų namais, išklausymo, maldos, priėmimo ir meilės vieta.
Į parapiją ateina nebūtinai tik tikintys žmonės, bet ir ieškantys, sužeisti ar pasiklydę žmonės.
Čia, mūsų bendruomenėje, jie visuomet ras brolį ar seserį, kurie ras laiko, išklausys, pasirūpins.
Mūsų bendruomenėje kiekvienas jaučiasi Viešpaties siųstas skelbti Gerąją Naujieną. Todėl čia veikia įvairios tarnystės, kurios atliepia žmonių poreikius. Pvz.: yra grupė, pasiryžusi organizuoti specialius tikėjimo kursus ieškantiesiems ir lydėti šiuos žmones jų tikėjimo kelionėje. Yra tarnystė, kuri rūpinasi sergančiais, pagyvenusiais ir vienišais žmonėmis. Taip pat yra grupė žmonių, kurie padeda vaikams ir jaunimui patirti gyvąjį Dievą.
Visų tarnysčių tikslas – siekti, kad kiekvienas turėtų progą tapti bendruomenės dalimi ir atrastų savo talentus, kuriais galėtų dosniai dalintis. Tarnaujant, kiekvienas per Jėzų Kristų gali patirti, įtikėti ir pasitikėti meilės ir gailestingumo kupinu Tėvu. Kiekvienos iniciatyvos tikslas – susivienyti su Kristumi ir per Jį pažinti Tėvą, patirti brolišką meilę ir priimti Evangelijos gyvenimo būdą. Mūsų bendruomenėje kiekvienas gali atrasti tą vietą, kurioje gali pasidalyti savo talentais ir gebėjimais, taip įgyvendindamas savo pašaukimą mylėti ir tarnauti.
Mūsų bendruomenė, jos nuolatiniai nariai, bręsta per Eucharistiją, katechezę, Evangelijos klausymąsi ir mokymąsi, širdies maldą, tylą, adoraciją ir šlovinimą. Kartą per metus bendruomenė rengia išvažiuojamąsias rekolekcijas. Bendruomenės nariai leidžia kartu laiką, skirtą linksmybėms, maistui ir išvykoms, kad dar labiau pažintų ir suvienytų vieni kitus. Taip pat mokosi išeiti iš vartotojiško mentaliteto ir pereiti į dosnumą bei tarnystę.
Parapija yra bendruomenė, kurioje vyrauja „meilės dėsniai“ o ne „pasaulio logika“ - čia nėra geresnių ar blogesnių, svarbesnių ar mažiau svarbių – čia visi yra broliai ir seserys, einantys vienu Evangelijos keliu.
Bendruomenė yra patraukli ir dieviška, joje nėra susiskaldymo ir diskriminacijos, bet yra Meilė.
Bendruomenė ir jos vadovai neužsidaro nuo aplinkinių, nekelia nereikalingos įtampos ir ginčų, bet viską sprendžia Kristaus meilės, dialogo ir atleidimo dvasia. Neapsimetinėjama ir nesiekiama patenkinti savo egoizmo, čia elgiamasi nuoširdžiai ir tikrai.
Kristus yra centre, o mes esame aplink Jį.
